|
همایون دومین پادشاه گورکانی هند پس از پانزده سال که در دربار ایران پناهنده بود به کمک شاه طهماسب اول به کشورش بازگشت و به طور ناگهانی پس از چندماه از دنیا رفت. گفته میشود با شنیدن صدای اذان به سرعت از پلههای کتابخانهاش پایین آمد که سقوط کرد و جان سپرد. او به هنر و علوم عشق میورزید و در کتابخانهاش شمار زیادی از هنرمندان نقاش، خوشنویس، تذهیبکار و صحاف ایرانی و هندی را گرد آورده بود که به کار تولید و تکثیر آثار علمی و نسخههای نفیس هنری اشتغال داشتند.
او در بازگشت به هند، گروهی از هنرمندان ایرانی را با خود به همراه برد. بنا بر این شگفت انگیز نیست که این مقبره و بناهایی که بعدها در هندوستان ساخته شد مانند تاج محل از الگوهای ایرانی و میراث معماری هند و ایران بهره گرفته باشد.
همسر وی حمیده بانو بیگم که در ایران با معماری ایرانی آشنا شده بود با الهام از مقابر ایرانی و فضای چهار باغ یا باغ جنت آرامگاه همایون را در سال ۱۵۶۲ یک سال پس از مرگ همایون آغاز و پس از هشت سال (نه سال پس از مرگ همایون) به پایان رساند.
معماران این باغ پدر و پسری بودند که از هرات به دهلی آورده شده بودند به نامهای سید محمد بن میرک غیاث الدین و پدر وی میرک غیاث الدین.
معماری هند از زمان همایون بیش از پیش رنگ و بوی ایرانی یافت. همایون که شیفته فرهنگ و هنر ایرانی بود در همه شئوون از جمله معماری تحت تأثیر هنرمندان ایرانی قرار گرفت. آرامگاه همایون مانند سایر آثار معماری دوره گورکانی هند دارای عناصر فراوان معماری ایرانی است با این تفاوت که در کنار به کار رفتن کاشیکاری به رسم هندیان تختهسنگهایی نیز در بنا به کار رفتهاست. تأثیر معماری ایرانی به بهترین وجهی در بنای آرامگاه همایون مشهود است.
این بنا که یکی از ایرانیترین بناهای هند است دارای کاشیکاری مختلط و ترکیب پیچیده شاهنشینهای قوسی شکل و گنبدهای باریک است. این مقبره عظیم با سنگ سرخ تزئین و باغ آن کاملاًٌ شبیه چهارباغ اصفهان است.
|
